Kavgalı evlerde büyüyen çocuklarda görülen ortak özellik ne?

2024 yılında yayımlanan ve 6 bin 500'den fazla çocuğu kapsayan geniş çaplı bir çalışma, ebeveynler arasındaki çatışmalı ortamlarda büyüyen çocukların davranış modellerini ayrıntılı biçimde inceledi.

Bulgulara göre, tartışmaların aniden ve uyarısız başladığı evlerde yetişen çocuklar; yüz ifadelerini, mimikleri ve ses tonundaki en ufak frekans değişimlerini çok kısa sürede analiz etmeyi öğreniyor. Temel amacın ortamın kavgaya dönüşüp dönüşmeyeceğini önceden sezmek olduğu bu süreçte, düşmanca çatışmalara maruz kalan çocukların özellikle "öfke" duygusunu tanımada oldukça keskinleştiği tespit edildi.

Araştırmacılar, bu keskin algının bütüncül bir duygusal zeka veya empati göstergesi olmadığını, ilişkilerde ruhsal iyi oluşu garanti etmediğini belirtiyor.

Kalıcı alarm durumu: Hipervijilans

Ruh sağlığı uzmanları, sürekli gerilimli ortamlarda yaşayan çocukların zihninde oluşan bu kalıcı alarm durumunu hipervijilans (aşırı duyarlılık/teyakkuz) olarak adlandırıyor. Terapistlerin gözlemlerine göre, bu durumdaki çocuklar çevresel uyarılara karşı şu tepkileri geliştiriyor:

• Sürekli onay arayışı: Derin bir iç çekiş, kaş çatılması veya kapı çarpılması gibi durumlarda hemen "Kızdın mı?" ya da "Bir hata mı yaptım?" sorularına başvururlar.
• Koşullu öğrenme ve seçici dikkat: Kalın ses tonlarını doğrudan cezayla ilişkilendirir, reddedilme işaretlerine odaklanan seçici bir dikkat geliştirirler.
• Olmayan yerde öfke algılama: Cezalandırılmaktan kaçınmayı hedefleyen bu mekanizma, gündelik tehlikeleri olduğundan büyük görme ve tehdit olmayan durumlarda bile öfke sezme riski taşır.

Yetişkinlik dönemine de yansıyor

Uzmanlar, çocuklukta kazanılan bu aşırı teyakkuz halinin müdahale edilmediği takdirde yetişkinlik yıllarında da devam ettiğini vurguluyor. Bireyler, yetişkinlik ilişkilerinde karşılarındaki kişinin sessizliğini veya nötr tavrını örtülü bir kızgınlık olarak yorumlama eğilimi gösteriyor.

Psikoloji literatürü ise bu durumun kalıcı bir kader olmadığının altını çiziyor. Çocukluk döneminde şefkatli bir yetişkinin varlığı ve ilerleyen süreçte alınacak profesyonel terapi desteği, strese uyum sürecinin bıraktığı bu kronik yıpranma izlerini hafifletmede kritik rol oynuyor.